ترسم آن است که به جایی برسم

که نه خود خواهم نه دنیایم

پ.ن؛ تشنه ی سکوت ذهنی ام... خسته ی فکرهای نافرجام

خدایا دلم قرصه به خودت تنهایم نگذار

برای نشنیدن صداهای آزار دهنده ی بیرونی میتوان از آن مکان فاصله گرفت ، میتوان دست ها را بر روی گوش فشرد... اما برای خفه کردن افکاری ک پی در پی بر ذهن هوار میکشند چه باید کرد؟ گوش هایت را که میگیری بیشتر آنها را میشنوی ..در مکان خلوت بروی صدایشان بلندتر خواهد شد... چه باید کرد؟ به کجا رفت ؟که جز خدایم مرا درمان نباشد!